Drogi Pamiętniku,
28-12-2015
Pewnie spytasz dlaczego nie dzieliłam się z tobą moimi
wspomnieniami. Uciekłam! Tak uciekłam od ojca do matki, nie wzięłam kompletnie
nic. Czternastego grudnia, dnia kiedy ostatni raz pisałam pamiętnik, pokłóciłam
się z ojcem. Nie chciałam go więcej widzieć. Myślałam tylko o tym aby być jak
najdalej od niego i jego rodziny. Co mnie tak wkurzyło? Biorą ślub. Nie sam fakt
tego „cudownego” zdarzenia. Jednak fakt, że nie zaprasza tam mojego brata i
mamy. Pewnie mnie też by nie zaprosił, ale u niego mieszkam. Jak już mówiłam
zostawiłam nawet ciebie. Mama pozwoliła mi zostać na święta. Z listów które
dostałam dowiedziałam się, że nasza rodzina ma niezwykły dar, o tym jednak
opowiem Ci jutro. Dzisiaj chce odpocząć po podróży…
Jest
mi smutno, nie wiem dlaczego mam cierpieć na ich ślubie. Myślę o nie pójściu tam,
tak wiem, że to bardzo dziecinne. Jednak kogo ja tam znam? Tatę, który będzie
poznawał nowych ludzi. Rodzinę mojej macochy. Będę tam sama! Ślub odbędzie się
14-01-2016, będzie to ślub cywilny. Co dziwniejsze odbędzie się tutaj w domu.
Naprawdę życzę im szczęścia ale mogliby pomyśleć o szczęściu innych. Jest już
prawie siedemnasta-czas kolacji. Nie może być tak źle jak mi się wydaje. Co
nie? Dobra, Paulina znajdź w sobie odwagę, zejdź tam i poznaj ich. Może nie są
tacy źli jak się wydają. Pewnym krokiem zeszłam na dół. Usiadłam na dół,
patrzyli się na mnie ja na idiotkę, w sensie Daria i jej matka Weronika.
Zignorowałam je jednak i usiadłam w milczeniu. Zjadłam kolacje przysłuchując
się ich bzdurnym problemom. „Daria ma koncert w sobotę, trzeba wynająć jej
dodatkową lekcję” Świetnie, Weronika mówiła to z taką powagą, że myślałam, że
wybuchnę śmiechem. W pewnym momencie wtrąciłam się do rozmowy:
-
Przepraszam ja też tu jestem, – Mikołaj miał minę jak by miał się zaraz
roześmiać, pomyślałam o tym samym – nie chcę wam przerywać tej niezwykle
interesującej rozmowy. Chciałabym jednak powiedzieć, że mam dosyć i idę na
spacer. Nie czekajcie na mnie! Cześć!
Odeszłam
od stołu, z o dziwo uśmiechem na twarzy. Byłam zadowolona z faktu, że miałam odwagę
się postawić. Wychodząc z domu usłyszałam krzyk ojca: „ Paulina poczekaj”. Nie
posłuchałam go jednak i żeby mnie nie dogonił przyśpieszyłam tępa. Na dworze
było zimniej niż mi się wydawało, nie przejmowałam się tym jednak za bardzo.
Ubrałam tylko bluzę, jest zima. Wtedy się tym nie przejmowałam…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz